Loucura
Un presentimento de loucura visitándome
os meus brazos erguéndose
querendo atrapar a cordura.
A miña dor tornándose en ondas
praias de area fina
nun murmurio de paxaros que espertan da noite.
O meu corpo abaneado por correntes silandeiras
buscando refuxio nos peiraos das túas mans.
Foxe do tempo
Foxe do tempo
levedade da caricia
ingratitude aloumiñando os días
asubío das buguinas acendendo a noite.
Foxe do tempo
murmurio doce
gravidade peneirada crebando fiestras.
Foxe.
Ceibe
Prendiches a luz do verdadeiro.
Entre as sombras da ingratitude
aloumiñaches paxaros
para que nun tempo vindeiro voasen sen cadeas.
Vin a mentira do amor que mata
descifrei os códigos da soidade non compartida
quixen crear algo novo
onde o amor fose refuxio e caricia.
Mergullei cara o fondo da memoria
Pouco a pouco puiden entendelo todo.
Xa non hai cadeas, nai,
xa voo ceibe na vida.
A Coruña, outono 2018
